Jan Sinapius

Jan Sinapius, śląski historyk, dramatopisarz, genealog i pedagog, urodził się 11 września 1657 roku w Tepli na terenie obecnej Słowacji. Zmarł 5 października 1725 roku w Legnicy. Był synem poety Daniela Sinapiusa, który podczas prześladowań protestantów na Słowacji przez dziesięć lat przebywał w Polsce, a od 1677 roku był rektorem szkoły w Bojanowie. Jan znał dzięki temu język polski. Kształcił się między innymi w Halle i Lipsku.

W wieku 25 lat przyjechał do Oleśnicy, gdzie 28 czerwca 1692 roku objął stanowisko bibliotekarza w gimnazjum książęcym. W 1694 roku poślubił Elisabeth Titz; mieli sześcioro dzieci. W 1700 roku został dyrektorem szkoły, a przez kilkanaście miesięcy nauczał synów księcia Krystiana Wirtemberskiego. W Oleśnicy przygotował monografię miasta „Olsnographia” oraz księgę heraldyczną Śląska „Kuriositäten des schlesischer Adels”. Pisał także sztuki wystawiane przez uczniów i publikacje o wydarzeniach miejskich oraz rodzie książęcym. W 1707 roku wyjechał do Legnicy, by objąć stanowisko rektora tamtejszej szkoły.

Na podstawie artykułu „Jan Sinapius (młodszy)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.